Nieuwe school in Maneshwara

In 2002 is door toedoen van Stichting Vajra in Maneshwara een nieuwe school verrezen.

Nieuwe school voor 600 kinderen

Het gemeentebestuur van Maneshwara had al vele malen vergeefs bij de overheid aangeklopt om de school te mogen verbouwen. De school is in de jaren zestig gebouwd en behoort daarmee tot de oudste in Sindhupalchowk. Sinds die tijd was er niet veel meer aan gebeurd. De school verkeerde in een deplorabele staat en telde slechts tien kleine klaslokalen voor 500 leerlingen, een aantal dat alleen maar toeneemt.

De VDC wilde deze school graag voor 600 kinderen toegankelijk maken. Met de VDC van Maneshwara hadden we in de afgelopen jaren al goede ervaring opgedaan. Zo werden hier in 2000 health camps en gezondheidsvoorlichting gehouden, die door de VDC van harte werden ondersteund. Bij de school staan het dorpshuis, een postkantoortje en een health post, waarmee we tijdens de medische kampen samenwerken. Ook werkte het dorp enthousiast mee aan de bouw van latrines door studenten van de TU Delft in datzelfde jaar. Eenzelfde inzet werd nu toegezegd voor de bouw van de nieuwe school. Stichting Vajra ging op het verzoek in en besloot ook om bij de latrines van de school een watertappunt aan te leggen.

Het dorp heeft ons opnieuw niet teleurgesteld. Voor de financiering van dit project had Leo Dercksen zich in 2000 bijzonder ingezet. Hij wist zijn Rotary Club Arnhem te motiveren om het project met bijna € 14.000,- te sponsoren. Daarna benaderde Leo het Service-fonds van Bilance, dat bereid bleek dit bedrag te verdubbelen. Zo kwamen de benodigde 28.000 euro's bijeen. Daarmee hield het enthousiasme van Leo niet op: de nieuwe school moest ook worden ingericht. Opnieuw wist hij een bedrag voor schoolbanken en leermiddelen bij elkaar te krijgen, eveneens verdubbeld door Bilance. In december 2000 heeft Leo dit project in Nederland op de radio toegelicht.

Gedreven door ruimtegebruik had het Management Committee van de school bedacht dat de handigste oplossing een extra verdieping op het bestaande gebouw was. Wij zouden geneigd zijn te denken: 'Een extra verdieping is toch helemaal niet nodig, want in Nepal is ruimte genoeg.' In een afgelegen dorp als Maneshwara is echter elke vierkante meter vergeven. Als er geen huizen staan, liggen er wel rijstvelden. Een gebouw boven op een rijstveld scheelt een hoop rijst!
De vraag aan onze bouwkundig adviseur Koert Huisman en de studenten Eelco Smeele, Jeroen Stok en Maarten van de Voort van de TU Delft was of het verantwoord was om zomaar een verdieping boven op de bestaande school te zetten. Koert ging de studenten voor omdat zij pas na hun tentamens in maart konden vertrekken. De tijd die dan nog tot aan het begin van de moesson restte, was te kort om de bouw dan nog te kunnen voltooien.

De sloop van de oude school in volle gang

Koert stelde vast dat het grootste gedeelte van de muren rot was: 80 procent van het oude gebouw moest worden gesloopt. Daarbij was het onverantwoord om boven op de gammele muren een tweede verdieping te plaatsen. Hij maakte foto's, nam alle maten op en werkte het eenvoudige ontwerp bij dat op dat moment voorhanden was. In Nepal werkt men niet met concrete ontwerpen. Men legt de ene steen naast de andere en zo komt het gebouw wel tot stand. Cement is op de meeste plaatsen onbekend. Dat sluit overigens niet uit dat Nepalese bouwvakkers op hun manier vaklieden zijn. Het is bijna ongelofelijk dat ze in staat zijn om een schoolgebouw van twee verdiepingen te construeren zonder electriciteit en met als enig gereedschap een hamer, een beitel en een zaag!

Koert had in Kathmandu intensief e-mailcontact met de studenten die nog in Nederland waren. Terwijl hij naar Nederland terugvloog, konden de bouwvakkers alvast beginnen met het slopen van bepaalde muren en het verzamelen van bouwmaterialen. Dat bleek een flinke klus te zijn. Op een afgelegen plek als deze wordt namelijk niet met bakstenen gewerkt. De bouwstenen worden in de omgeving stuk voor stuk uit grote rotsblokken gehouwen. Lees hier een impressie van Koert.

Toen Eelco, Jeroen en Maarten uit Nederland vertrokken, hadden ze een bijgewerkt ontwerp bij zich. Urenlang kunnen ze vertellen over het wel en wee van de bouw: nat hout, te weinig of verkeerde bouwmaterialen en werknemers die het niet nauw met afspraken en verplichtingen nemen. Ook zagen zij door allerlei oorzaken de begrote € 27.000,- langzaam maar zeker naar € 36.000,- oplopen. Hoe het ook zij: nog vóór de eerste regendruppels van de moesson vielen, waren de belangrijkste onderdelen van de bouw voltooid!

Deze drie studenten bleken meesters te zijn in het bewaken van planning en het budget. Alleen hierdoor kon de bouw toch binnen de begroting blijven. Ook verenigden ze the best of two worlds door met zowel modder als cement te werken. Hierdoor kon een gedeelte van de muren op de traditionele manier gebouwd worden, maar werden er een soort dragende pilaren in verwerkt die met cement waren opgemetseld. Deze pilaren konden samen met een betonnen ringbalk de tweede verdieping dragen. Lees hier een impressie van Maarten van de Voort.