Kraamvrouw de bus in…

“In oktober 2008 was ik in Barhabise om als vroedvrouw de zorg rond zwangeren en bevallingen in kaart te brengen. Met de verpleegkundigen van het Simavi-project heb ik dorpen bezocht om er met vrouwen te praten. Ik sliep bij mensen thuis en at op de grond bij een vuurtje, met geiten naast me."

Veel vrouwen bevallen thuis, soms helemaal alleen. Na de bevalling moeten ze dan alles zelf opruimen: ondenkbaar voor een Nederlandse vroedvrouw! Alleen als het fout gaat, haalt men hulp, maar dan is het soms te laat. Zo hoorde ik over bevallingen waarbij het kind voor de bevalling of kort erna was overleden.

Laetitia met moedergroep

Ik bezocht vroedvrouwen, mother and child health workers en moedergroepen en sprak met vrouwen over zorg in de zwangerschap, bevallen en de kraamzorg, na de bevalling. Het was vanwege de taal en cultuur niet gemakkelijk om achter hun verhalen te komen. Dus op een gegeven moment was ik op de grond allerlei standen om in te bevallen aan het voordoen. De meeste bleken ze wel te kennen. We hebben uitbundig gelachen.

Er is veel kennis, maar die is wel elementair. De vrouwen zijn zich in de laatste jaren wel bewuster van anticonceptie geworden. Veel vrouwen halen elke drie maanden de gratis anticonceptieprik. Nu zie je dat vrouwen vaak maar twee tot drie kinderen willen en daar een jaar of drie tussen plannen. Voor herstel is dit hard nodig, vanwege het zware werk dat deze vrouwen vaak verrichten en een voedingspatroon dat sneller tot tekorten leidt.

In het ‘ziekenhuis’ van Barhabise heb ik enkele dagen met de vroedvrouwen spreekuur gedaan. In Nepal krijgen vrouwen een financiële vergoeding als ze hun eerste bevalling in een ziekenhuis doen. Dit is een goede keus, want daar is meer hulp voor handen als er iets misgaat. Maar in noodgevallen kan men in Barhabise weinig uitrichten. Een vrouw die ‘s nachts uit de bergen aan was komen lopen omdat de placenta niet geboren werd, moest naar Kathmandu worden doorverwezen voor operatieve verwijdering.

Het grootste gevaar is dan dat de placenta gedeeltelijk loslaat en de vrouw veel bloed verliest. In Nederland wordt zo’n vrouw met spoed per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Maar haar man kwam binnen met kaartjes voor een bus die over twee uur zou vertrekken en die er meer dan twee uur over doet.”

Laetitia van Wetten,
verloskundige